DSL‏ ‏
‏ برای اتصال به اینترنت از روش های متفاوتی استفاده می گردد. استفاده از مودم معمولی ، مودم ‏کابلی ، شبکه محلی و یا خطوط ‏DSL‏)‏Digital Subscriber Line‏)، نمونه هائی از روش های موجود ‏برای اتصال به اینترنت می باشند. ‏DSL‏ ، یک اتصال با سرعت بالا را با استفاده از کابل های معمولی ‏تلفن برای کاربران اینترنت فراهم می نماید.
مزایای ‏DSL‏ ‏
• در زمان اتصال به اینترنت ، امکان استفاده از خط تلفن برای تماس های مورد نظر همچنان ‏وجود خواهد داشت .‏
• دارای سرعتی بمراتب بالاتر از مودم های معمولی است ( ۱/۵ مگابایت ) .‏
• نیاز به کابل کشی جدید نبوده و همچنان می توان از خطوط تلفن موجود استفاده کرد. ‏
• شرکت ارائه دهنده ‏DSL‏ ، مودم مورد نظر را در زمان نصب خط فوق در اختیار مشترک قرار ‏خواهد داد. ‏
اشکالات ‏DSL‏ ‏
• یک اتصال ‏DSL‏ هر اندازه که به شرکت ارائه دهنده سرویس فوق نزدیکتر باشد، دارای کیفیت ‏بهتری است .‏
• سرعت دریافت داده نسبت به ارسال داده بمراتب بیشتر است ( عدم وجود توا زن منطقی ) ‏
• سرویس فوق در هر محل قابل دسترس نمی باشد. ‏
مبانی ‏DSL‏
در زمان نصب یک تلفن ( استاندارد) در اغلب کشورها از یک زوج کابل مسی استفاده می شود. کابل ‏مسی دارای پهنای بمراتب بیشتری نسبت به آن چیزی است که در مکالمات تلفنی استفاده می ‏گردد ( بخش عمده ای ازظرفیت پهنای باند استفاده نمی گردد ) . ‏DSL‏ از پهنای باند بلااستفاده بدون ‏تاثیر گذاری منفی بر کیفیت مکالمات صوتی ، استفاده می نماید. ( تطبیق فرکانس های خاص به ‏منظور انجام عملیات خاص ) .
به منظور شناخت نحوه عملکرد ‏DSL‏ ، لازم است در ابتدا با یک خط تلفن معمولی آشنا شویم . اکثر ‏خطوط تلفن و تجهیزات مربوطه دارای محدودیت فرکانسی در ارتباط با سوئیچ ، تلفن و سایر ‏تجهیزاتی می باشند که بنوعی در فرآیند انتقال سیگنا ل ها دخالت دارند. صدای انسان ( در یک ‏مکالمه صوتی معمولی ) توسط سیگنال هائی با فرکانس بین صفر تا ۳۴۰۰ قابل انتقال است . ‏محدوده فوق بسیار ناچیز است (مثلا” اغلب بلندگوهای استریو که دارای محدوده بین ۲۰ تا ۲۰/۰۰۰ ‏هرتز می باشند). کابل استفاده شده در سیستم تلفن قادر به انتقال سیگنال هائی با ظرفیت چندین ‏میلیون هرتز می باشد. بدین ترتیب در مکالمات صوتی صرفا” از بخش بسیار محدودی از پهنای باند ‏موجود، استفاده می گردد. با استفاده از پهنای باند استفاده نشده می توان علاوه بر بهره برداری از ‏پتانسیل های موجود، بگونه ای عمل نمود که کیفیت مکالمات صوتی نیز دچار افت نگردند. تجهیزات ‏پیشرفته ای که اطلاعات را بصورت دیجیتال ارسال می نمایند ، قادر به استفاده از ظرفیت خطوط تلفن ‏بصورت کامل می باشند. ‏DSL‏ چنین هدفی را دنبال می نماید.
در اغلب منازل و ادارات برخی از کشورهای دنیا ، کاربران از یک ‏DSL‏ نامتقارن (‏ADSL‏) استفاده می ‏نمایند. ‏ADSL‏ فرکانس های قابل دسترس دریک خط را تقسیم تا کاربران اینترنت قادر به دریافت و ‏ارسال اطلاعات باشند. در مدل فوق ، فرض بر این گذاشته شده است که سرعت دریافت اطلاعات ‏بمراتب بیشتر از سرعت ارسال اطلاعات باشد.

صوت و داده
کیفیت دریافت و ارسال اطلاعات از طریق ‏DSL‏ ، به مسافت موجود بین استفاده کننده و شرکت ارائه ‏دهنده سرویس فوق بستگی دارد. ‏ADSL‏ از یک تکنولوژی با نام ” تکنولوژی حساس به مسافت ” ‏استفاده می نماید. بموازات افزایش طول خط ارتباطی ، کیفیت سیگنال افت و سرعت خط ارتباطی ‏کاهش پیدا می نماید. ‏ADSL‏ دارای محدودیت ۱۸/۰۰۰ فوت ( ۵/۴۶۰ متر ) است . کاربرانی که در ‏مجاورت و نزدیکی شرکت ارائه دهنده سرویس ‏DSL‏ قرار دارند، دارای کیفیت و سرعت مناسبی بوده و ‏بموازات افزایش مسافت ، کاربران اینترنت از نظر کیفیت و سرعت دچار افت خواهند شد. تکنولوژی ‏ADSL‏ قادر به ارائه بالاترین سرعت در حالت ” اینترنت به کاربر ” (‏Downstream‏) تا ۸ مگابیت در ‏ثانیه است .( در چنین حالتی حداکثر مسافت ۶/۰۰۰ فوت و یا ۱/۸۲۰ متر خواهد بود ) . سرعت ‏ارسال اطلاعات ” از کاربر به اینترنت” (‏Upstream‏) دارای محدوده ۶۴۰ کیلوبیت در ثانیه خواهد بود. در ‏عمل ، بهترین سرعت ارائه شده برای ارسال اطلاعات از اینترنت به کاربر ، ۱/۵ مگابیت در ثانیه و ‏سرعت ارسال ارسال اطلاعات توسط کاربر بر روی اینترنت ، ۶۴۰ کیلوبیت در ثانیه است .
ممکن است این سوال در ذهن خوانندگان مطرح گردد که اگر تکنولوژی ‏DSL‏ دارای محدودیت فاصله ‏است ، چرا محدودیت فوق در رابطه با مکالمات صوتی صدق نمی کند ؟ در پاسخ باید به وجود یک ‏تفویت کننده کوچک که ‏Loading coils‏ نامیده می شود ، اشاره کرد.شرکت های تلفن از تفویت کننده ‏فوق، به منظور تقویت سیگنال صوتی استفاده می نمایند. متاسفانه تقویت کننده فوق با سیگنال ‏های ‏ADSL‏ سازگار نیست . لازم به ذکر است که سیگنال های ‏ADSL‏ ، در صورتیکه بخشی از خط ‏ارتباطی از نوع فیبر نوری باشد ، قادر به ارسال و دریافت اطلاعات نخواهند بود. ‏
تقسیم سیگنال
از دو استاندارد متفاوت برای تقسیم سیگنالها ( با یکدیگر سازگار نمی باشند ) ، استفاده می گردد. ‏استاندارد ‏ANSI، برای ‏ADSL‏ سیستمی با نام ‏Discrete‏ ‏Multitone‏ است. (‏DMT‏). اکثر تولیدکنندگان ‏تجهیزات ‏DSL‏ از استاندارد فوق تبعیت می نمایند. استاندارد دیگری که نسبت به استاندارد ‏DMT‏ ‏قدیمی تر و بسادگی پیاده سازی می گردد ، استاندارد ‏Carrierless‏ ‏Amplitude‏/‏phase‏ است (‏CAP‏) . ‏استاندارد ‏CAP‏ ، سیگنال ها را به سه باند مجزا تقسیم می نماید : مکالمات تلفن دارای باند صفر تا ۴ ‏کیلو هرتز، کانال دریافت اطلاعات از کاربر برای سرویس دهنده دارای باندی بین ۲۵ تا ۱۶۰ کیلو هرتز ‏‏(‏Upstream‏) و کانال ارسال اطلاعات از سرویس دهنده برای کاربر ، دارای محدوده ای که از۲۴۰ کیلو ‏هرتز شروع می گردد. حداکثر باند فوق به عوامل تفاوتی نظیر :طول خط ، تعداد کاربران موجود در ‏یک شرکت تلفنی خاص و …بستگی دارد، بهرحال حداکثر محدوده باند فوق از ۱/۵ مگاهرتز تجاوز ‏نخواهد کرد. سیستم ‏CAP‏ با استفاده از سه کانال فوق ، قادر به ارسال سیگنال های مربوطه خواهد ‏بود.
استاندارد ‏DMT‏ ، نیز سیگنال های مربوطه را به کانال های مجزا تقسیم می نماید.در استاندارد فوق ‏از دو کانال مجزا برای ارسال و دریافت داده استفاده نمی گردد. ‏DMT‏ ، داده را به ۲۴۷ کانال مجزا ‏تقسیم می نماید.هر کانال دارای باند ۴ کیلو هرتز می باشند. ( وضعیت فوق مشابه آن است که ‏شرکت تلفن مربوطه ، خط مسی موجود را به ۲۴۷ خط ۴ کیلو هرتزی مجزا تقسیم و هر یک از خطوط ‏فوق را به یک مودم متصل نموده است . استفاده همزمان از ۲۴۷ مودم که هر یک دارای باند ۴ ‏کیلوهرتز می باشند). هر یک از کانال ها، کنترل و در صورتیکه کیفیت یک کانال افت نماید ، سیگنال بر ‏روی کانال دیگر شیفت پیدا خواهد کرد. فرآیند شیفت دادن سیگنا ل ها بین کانال های متفاوت و ‏جستجو برای یافتن بهترین کانال ، بصورت پیوسته انجام خواهد شد. برخی از کانال ها بصورت دو طرفه ‏استفاده می شوند ( ارسال و دریافت اطلاعات ) کنترل و مرتب سازی اطلاعات در کانال های دو طرفه ‏و نگهداری کیفیت هر یک از ۲۴۷ کانال موجود ، پیاده سازی استاندارد ‏DMT‏ را نسبت به ‏CAP‏ بمراتب ‏پیچیده تر نموده است . استاندارد ‏DMT‏ دارای انعطاف بمراتب بیشتری در رابطه با کیفیت خطوط و ‏کانال ها ی مربوطه است .
استانداردهای ‏CAP‏ و‏DMT‏ از دید کاربر دارای یک شباهت می باشند. در هر دو حالت از یک فیلتر به ‏منظور فیلتر نمودن سیگنال های مربوطه استفاده می گردد. فیلترهای فوق از نوع ‏Low-Pass‏ می ‏باشند. فیلترهای فوق دارای ساختاری ساده بوده و تمام سیگنال های بالاتر از یک محدوده را بلاک ‏خواهند کرد. مکالمات صوتی در محدوده پایین تر از ۴ کیلو هرتز انجام می گیرند ، بنابراین فیلترهای ‏فوق تمام سیگنا ل های بالاتر از محدوده فوق را بلاک خواهند کرد. بدین ترتیب از تداخل سیگنال های ‏داده با مکالمات تلفنی جلوگیری بعمل می آید.
تجهیزات ‏DSL‏
ADSL‏ از دو دستگاه خاص استفاده می نماید. یکی از دستگاهها در محل مشترکین و دستگاه دیگر ‏برای ‏ISP‏ ، شرکت تلفن و یا سازمانهای ارائه دهنده خدمات ‏DSL‏ ، نصب می گردد. در محل مشترکین ‏از یک ترانسیور ‏DSL‏ استفاده می گردد. شرکت ارائه دهنده خدمات ‏DSL‏ از یک ‏DSL Access ‎Multiplexer‏ استفاده می نماید .(‏DSLAM‏) . از دستگاه فوق به منظور دریافت اتصالات مشترکین ‏استفاده می گردد. در ادامه به تشریح هر یک از دستگاههای فوق خواهیم پرداخت .‏
ترانسیور ‏DSL‏
اکثر مشترکین ‏DSL‏ ، ترانسیور ‏DSL‏ را مودم ‏DSL‏ می نامند. مهندسین و کارشناسان شرکت های ‏تلفن به دستگاه فوق ‏ATU-R‏ می گویند. صرفنظر از هر نامی که برای آن استفاده می شود ، دستگاه ‏فوق نقطه برقراری ارتباط بین کامپیوتر کاربر و یا شبکه به خط ‏DSL‏ است . ترانسیور با استفاده از روش ‏های متفاوت به دستگاه مشترکین متصل می گردد. متداولترین روش، استفاده از اتصالات ‏USB‏ و یا ‏اترنت است . ‏
DSLAM‏
دستگاه فوق در مراکز ارائه دهنده سرویس ‏DSL‏ نصب و امکان ارائه خدمات مبتنی بر ‏DSL‏ را فراهم ‏می نماید. ‏DSLAM‏ اتصالات مربوط به تعدادی از مشترکین را گرفته و آنها را به یک اتصال با ظرفیت ‏بالا برای ارسال بر روی اینترنت تبدیل می نماید. دستگاههای ‏DSLAM‏ دارای انعطاف لازم در خصوص ‏استفاده از خطوط ‏DSL‏ متفاوت ، پروتکل های متفاوت و مدولاسیون متفاوت (‏Cap,DMT‏) می باشند. ‏در برخی از مدل های فوق امکان انجام عملیات خاصی نظیر اختصاص پویای آدرس های ‏IP‏ به ‏مشترکین، نیز وجود دارد.
یکی از تفاوت های مهم بین ‏ADSL‏ و مودم های کابلی ، نحوه برخورد و رفتار ‏DSLAM‏ است . کاربران ‏مودم های کابلی از یک شبکه بسته بصورت اشتراکی استفاده می نمایند. در چنین مواردیکه همزمان ‏با افزایش تعداد کاربران ، کارآئی آنها تنزل پیدا خواهد کرد. ‏ADSL‏ برای هر یک از کاربران یک ارتباط ‏اختصاصی ایجاد و آن را به ‏DSLAM‏ متصل می نماید. بدین ترتیب همزمان با افزایش کاربران ، کارآئی ‏مربوطه تنزل پیدا نخواهد کرد. وضعیت فوق تا زمانیکه کاربران از تمام ظرفیت موجود خط ارتباطی با ‏اینترنت استفاده نکرده باشند ، ادامه خواهد یافت . در صورت استفاده از تمام ظرفیت خط ارتباطی ‏اینترنت ، مراکز ارائه دهنده سرویس ‏DSL‏ می توانند نسبت به ارتقاء خط ارتباطی اینترنت اقدام تا تمام ‏مشترکین متصل شده به ‏DSLAM‏ دارای کارآئی مطلوب در زمینه استفاده از اینترنت گردند. ‏
آینده ‏DSL‏
ADSL‏ با سایر تکنولوژی های مربوط به دستیابی به اینترنت نظیر مودم های کابلی و اینترنت ماهواره ‏ای رقابت می نماید. بر طبق آمار اخذ شده در سال ۱۹۹۹ ، بیش از ۳۳۰/۰۰۰ منزل در امریکا از ‏DSL‏ ‏استفاده کرده اند. تعداد کاربران استفاده از مودم های کابلی تا سال ۱۹۹۹ به مرز ۱/۳۵۰/۰۰۰ کاربر ‏رسیده است . بر اساس پیش بینی بعمل آمده تا اواخر سال ۲۰۰۳ ، تعداد مشترکین مودم های ‏کابلی به مرز ۸/۹۸۰/۰۰۰ و مشترکین ‏DSL‏ به ۹/۳۰۰/۰۰۰ خواهد رسید.
سرعت ‏ADSL‏ در حال حاضر حداکثر ۱/۵ مگابیت در ثانیه است . از لحاظ تئوری رسیدن به مرز ۷ ‏مگابایت در ثانیه دور از دسترس نمی باشد. در این زمینه تحقیقات عمده ای صورت گرفته و تکنولوژی ‏VDSL‏ مطرح شده است .

توضیحات تکمیلی و چکیده

Digital Subscriber Lineکه می‌توان آن را خط اشتراک دیجیتال نامید، روشی برای اتصال به اینترنت با سرعت بالا و هزینه کمتر است.
انواع مختلفی از DSL وجود دارد که امکان اتصال به اینترنت را با سرعت‌ها و امکانات مختلف مهیا می‌کنند. اما نوعی که بیشتر در کشورمان شناخته شده است Asymmetric-DSL یا ADSL یا DSL نامتقارن است.

DSL چگونه کار می‌کند؟
کابل‌های تلفن قادر به انتقال سیگنال‌هائی با ظرفیت چندین میلیون هرتز است. ولی در روش Dial-Up تنها می‌توان از ۴KHz پهنای باند استفاده کرد که با استفاده از پیشرفته‌ترین روش‌های فشرده‌سازی، می توان حداکثر ۵۶ کیلو بایت اطلاعات را در یک ثانیه منتقل کرد.
در حقیقت DSL روشی است که با استفاده از پهنای باند آزاد اطلاعات را منتقل می‌کند.

مقایسه انواع DSL‌ها:

Asymmetric DSL) ADSL):
این روش نامتقارن نامیده شده و دلیل آن هم تفاوت سرعت دریافت و ارسال است.
بیشتر مناسب خانه‌ها و ادارات کوچک است. و بیشتر مناسب افرادی که دانلود بیشتری دارند.
شما می توانید تا ۶/۱ مگابیت بر ثانیه دریافت و ۶۴۰ کیلوبیت بر ثانیه ارسال داشته باشید.

Consumer Digital Subscriber Line) CDSL):
یا DSL مصرف کننده نوعی دیگر از این تکنولوژی است. از ADSL سرعت کمتری دارد و توانایی دریافت تا ۱مگابیت بر ثانیه را دارد و همچینین سرعت ارسال بسیار کمتری به نسبت ADSL دارد.

High bit-rate DSL) HDSL):
سرعت دریافت و ارسال اطلاعات یکسان است.در این روش تا ۱/۵۴۴ مگابیت بر ثانیه بر روی خطوط دوبل دریافت و ۲/۰۴۸ مگابیت بر ثانیه ارسال امکان پذیر است.

ISDN DSL) ISDL):
این روش در اختیار کاربران استفاده کننده از ISDN است. ISDL در مقایسه با سایر روش‌های DSL دارای پایین ترین سرعت است. سرعت این خطوط ۱۴۴ کیلوبیت در ثانیه است.

Multirate Symmetric DSL) MSDSL) :
در این روش سرعت ارسال و دریافت اطلاعات یکسان است. نرخ سرعت انتقال اطلاعات توسط مرکز ارائه دهنده سرویس DSL ، تنظیم می‌گردد.

Rate Adaptive) RADSL):
در این روش این امکان وجود دارد که سرعت برقراری ارتباط با توجه به مسافت و کیفیت خط تغییر کند.

Symmetric DSL) SDLS):
DLS با خطوط متقارن است. سرعت ارسال و دریافت یکسان است و بر خلاف HDSL فقط به یک خط نیاز خواهد بود.

UDSL:
در حقیقت همان HDSL است ولی با خطوطی یکطرفه. این نوع از DSL توسط شرکت‌های اروپایی پیشنهاد شد.

Very high bit-rate) VDSL):
این روش نامتقارن است و در مسافت های کوتاه بهمراه خطوط مسی تلفن استفاده می‌گردد.

Voice-over DSL)VoDSL):
یک نوع خاص از IP تلفنی است . در این روش چند خط ترکیب و به یک خط تلفن تبدیل تبدیل می شوند.